About

EHRLOS STATT WEHRLOS

Bündnis gegen Neuköllner Unzumutbarkeiten

Angriffe auf Schwule, Lesben und Transsexuelle, die von Beleidigungen bis hin zu Mordversuchen reichen, nehmen in Berlin massiv zu. Ebenso die Gewalt gegen Juden und Israelis, die sich als solche zu erkennen geben. Die polizeiliche Statistik zeigt, dass die antisemitische Gewalt in den Jahren 2016/17 um 18 Prozent, die trans- oder homophob motivierte seit 2015 sogar um 25 Prozent gestiegen ist; die Dunkelziffer dürfte weitaus höher sein. Ähnlichen Einschüchterungsversuchen und Angriffen sind auch Sinti und Roma, Obdachlose und Frauen ausgesetzt.

Im nördlichen Neukölln ist diese Art Gewalt inzwischen so selbstverständlich, dass potentielle Opfer sich verstecken, um der Gefahr aus dem Weg zu gehen. Auch Bars und Kneipen, die Juden, Lesben, Schwule oder Transsexuelle ausdrücklich willkommen heißen, müssen fürchten, angegriffen zu werden, oder zumindest damit rechnen, ihre eingeschüchterte Kundschaft zu verlieren.

In einem Kiez, der sich selbst gern als offen, bunt und tolerant darstellt, zieht man es bisher vor, darüber zu schweigen. Wir nicht.

Wir wollen uns dieser Gewalt entgegenstellen, das heißt: denen helfen, die ihr ausgeliefert sind, und Widerstand gegen diejenigen organisieren, die sie verüben. Uns geht es nicht darum, einzelne Täter zur Verantwortung zu ziehen; das ist Aufgabe von Polizei und Justiz. Ohnehin treten die Täter hier lieber in Gruppen auf, die ihnen erst den nötigen Mut geben, einen Einzelnen oder ein Pärchen zu demütigen. Unsere Verantwortung besteht vielmehr darin, Verhältnisse nicht länger zu dulden, in denen solche Gewalt toleriert oder beschwiegen wird.

Um sie zu ändern, muss man sich allerdings die Verhältnisse genau ansehen. Während sich gefährdete Menschen aus Angst in der Öffentlichkeit selbst verleugnen, leugnet man in der politischen Öffentlichkeit verständnisvoll die Ursachen und Motive der Gewalt. Lieber toleriert man ein mindestens als chauvinistisch zu bezeichnendes Gebaren junger Männer, denen Toleranz soviel wie Schwäche bedeutet, als sich durch eine deutliche Stellungnahme dem Verdacht der „Islamophobie“ oder des Rassismus auszusetzen. Anders als bei deutschen Neonazis, deren „Sorgen und Ängste“ man zu Recht den Rechten überlässt, nehmen Linke und Liberale hier viel Rücksicht auf das soziale Umfeld, vornehmlich auf einen sogenannten Migrationshintergrund, auf den diese Menschen rassistisch reduziert werden.

Der Tatsache, dass die bisher identifizierten Täter aus keinem fernen Land, sondern aus einem ziemlich typischen Neuköllner Milieu kommen, in dem eine „Kultur der Ehre“ regiert, wird bestenfalls beschwichtigend zur Kenntnis genommen. „Ja, aber…“

Aber was kann man tun? Zunächst einmal offen aussprechen, dass diese Gewalt existiert und unter keinen Umständen toleriert werden darf. Und dass niemand, der sie verübt, darauf rechnen kann, als unzurechnungsfähig entschuldigt zu werden, etwa seiner „Herkunft“, „Religion” oder „Kultur“ wegen. Wer Rassismus bekämpft, sollte auch diejenigen ernst nehmen, in deren Namen er oder sie zu sprechen meint, sie nicht zu Abkömmlingen einer fremden Welt erklären – und sie so zugleich entmündigen sowie ihr Handeln durch Duldung bestärken. Niemand genießt ein lebenslanges Vorrecht auf Borniertheit und schlechtes Benehmen.

Warum der Hass auf Juden, Homosexuelle und Frauen sowie auf alles dem eigenen Ehrenkodex Widersprechende in einem Milieu, das sich selbst mit großem Nachdruck als arabisch und islamisch versteht, offenbar stärker ausgeprägt ist als in anderen, z.B. italienischen, vietnamesischen, selbst deutschen, muss man nicht beantworten können, um Hass und Gewalt etwas entgegenzusetzen.

Der Gefahr, damit den Wählern der AfD eine Freude zu machen, entgeht man sehr leicht, wenn man dabei deutlich macht, dass es auch und gerade darum geht, genau den Menschen zu helfen, die jenem Milieu „entstammen“. Auch Muslime haben nicht nur das Recht, zu glauben, was sie glauben, sondern ebenso das Recht, der ihnen auferlegten Kultur zu entkommen. Es ist leider bezeichnend, dass Politiker sich selten an diese Betroffenen wenden, sondern lieber an ihre vermeintlichen Repräsentanten: meist konservative Islamverbände.

Uns geht es um Aufklärung und öffentliche Auseinandersetzung mit Verhältnissen, die wir nicht länger hinnehmen wollen; Verhältnisse nämlich, in denen Menschen nicht als selbstbestimmte Individuen, sondern als Zweig eines großen Stammes wahrgenommen werden. Wir wollen diese Auseinandersetzung führen und bilden bereits ein breites Netzwerk, das stetig wächst und offen ist für weitere Unterstützung.

Ziel ist es, auf die jüngsten Übergriffe im Bezirk – die allzu schnell wieder in Vergessenheit geraten – aufmerksam zu machen, Solidarität mit den Betroffenen zu üben und eine Basis für Debatten und weiteres Vorgehen zu bilden.

Wir laden jeden Einzelnen ein, daran mitzuwirken – auf dass Menschen in Neukölln wirklich ohne Angst verschieden sein können.




HONOURLESS BUT NOT HELPLESS

Alliance Against Unacceptable Conditions in Neukölln

Assaults on gays, lesbians, and transsexuals, ranging from insult to attempted murder, are gravely increasing in Berlin. And so is violence against people revealing themselves as Jews or Israelis. According to police statistics, antisemitic violence has risen by 18 percent in 2016–17, trans- and homophobic violence even by 25 percent since 2015; the estimated number of unreported cases is supposed to be much greater. Also, Romani people, homeless persons, and women are exposed to similar attempts at intimidation and assaults.

In northern Neukölln, this kind of violence is so obvious now that potential victims are hiding away in order to avoid conflict. Bars that explicitly welcome Jews, lesbians, gays, or transsexuals are in danger of being attacked, or at least in jeopardy of losing their intimidated customers.

In a Kiez priding itself as inclusive, diverse, and tolerant, people prefer to remain silent about all this. We don’t.

We want to stop the violence, that is, to begin with, help those subjected to it and organize resistance to those who wield it. It is not our concern to call single perpetrators to account; that is the responsibility of the police. Perpetrators tend to appear on the scene in larger groups anyway, in which they are only able to gather the needed courage to easily humiliate a single person or a couple. Instead, it is our responsibility to disallow the circumstances to continue, in which such violence is tolerated and victims are silenced.

If we want to do something about it, however, we first have to take a closer look at it. While those imperilled fearfully deny themselves in public, the political public discourse understandingly denies the causes and motifs of that violence. Rather than clearly calling it out and risking being accused of “islamophobia” or racism, the chauvinistic behaviour of young men is being tolerated—which on the part of the young men is taken for signs of weakness. In contrast to their usual attitude towards German neo-Nazis, whose “worries and fears” they rightly leave to the political right, leftists and liberals in this case go out of their way to consider the social environment. This focusses especially on the so-called migration background of the offenders, which involuntarily but simultaneously disqualifies their actions in a racist manner.

At best, leftists and liberals acknowledge the fact that all identified perpetrators do not come from distant lands, but from a fairly typical Neukölln milieu governed by a “culture of honour and shame,” if only reassuringly. “Yes, but…”

But what can we do? First and foremost, we have to openly state that this particular kind of violence does exist and that it must not be tolerated on any terms. Moreover, we state that no perpetrator should be able to count on being pardoned as if he was an irresponsible person due to his “descent,” “religion,” or “culture.” Whoever is fighting racism, ought to take seriously those on whose behalf he or she believes to speak, and not to treat them as descendants of an alien world, which would both incapacitate them and at the same time reassure their actions. Nobody is to hold a life-long privilege on narrow-mindedness and silly conduct.

The question why the hatred of Jews, homosexuals, and women, as well as of all that might contradict the proper code of honour, is obviously much stronger within a milieu seeing itself as Arabic and Islamic than in others, e.g. Italian, Vietnamese, even German, doesn’t have to be fully answered in order to counterpose hatred and violence.

The danger of pleasing AfD voters can easily be avoided by making clear that the intention is to support also those, in particular, who were born into that milieu. Muslims, too, not only have the right to believe what they believe, but also the right to escape the culture imposed upon them. It is, sadly enough, characteristic of German politicians that they do not talk to these people but instead to their self-proclaimed representatives, that is, to mostly conservative Islamic organizations.

We want to enlighten a wider public about the conditions we are not willing to put up with any longer. Namely, conditions in which people are regarded not as self- determined individuals but as integral parts of a tribe. We want to dispute this in public, and for this reason we have formed a steadily growing network receptive to any kind of support.

It is our aim to draw attention to the most recent assaults in this borough which have all too quickly fallen into oblivion, to express our solidarity with those affected, and to set forth a platform for debate and future action.

We invite everyone to take part—so that people in Neukölln can really be different without fear.




SAVUNMASIZ DEĞİL NAMUSSUZ

Neukölln’deki kabul edilemez gelişmelere karşı birlik

Berlin’de gey, lezbiyen ve transseksüellere yönelik, sözlü sataşmadan cinayet girişimine kadar değişiklik gösteren saldırıların sayısında yoğun bir artış gözlemlenmekte. Kendisini Yahudi ve İsrailli olarak tanımlayan kişiler için de durum aynı. Polisin elindeki istatistiklere göre 2016-2017 döneminde antisemitik nitelikteki saldırıların oranında %18, transfobi ve homofobiye dayalı saldırılarda ise 2015’ten bu yana %25’lik bir artış görülürken rapor edilmeyen vaka sayısının çok daha yüksek olduğu düşünülüyor. Sinti ve Romanlar yanı sıra evsizler ve „açık“ giyinen kadınlara yönelik de göz korkutma amaçlı benzer saldırılar söz konusu.

Söz konusu şiddetin, Neukölln’ün kuzeyinde, potansiyel kurbanları tehlikeden kaçabilmek için saklanır hale getirecek seviyelere ulaştığı görülüyor. Özellikle yahudi, lezbiyen, gey ya da transseksüellere kapılarını açtığı bilinen içkili mekanlar ve barlar ise herhangi bir saldırıya odak olma korkusu yaşıyor ya da en azından korkuya kapılan müşterilerini kaybedeceklerini tahmin ediyor.

Kendisini açık, renkli ve hoşgörülü göstermekten hoşlanan bu muhit, bu durum karşısında sessiz kalmayı tercih etse de biz susmak istemiyoruz.

Aksine, bu şiddetin karşısına dikilmeyi, şiddete maruz kalanlara yardım eli uzatmayı ve şiddetin sorumlularına karşı direniş göstermeyi amaçlıyoruz. Bu sorumluları tek tek adalete teslim etme gibi bir amacımız yok zira bu polisin ve yargının görevi. Bu suçların failleri aşağılayacakları bir şahsa ya da bir çifte saldırmaya yetecek cesareti bulabilmek için zaten gruplar halinde hareket ediyor. Bu noktada asıl sorumluluğumuz söz konusu şiddete müsamaha gösterilmesine ya da sessiz kalınmasına artık bir son vermek.

Bir şeyleri değiştirebilmek için öncelikle içinde bulunulan koşulları tam anlamıyla irdelememiz şart. Tehlike altındaki bu bireyler artık kamuya açık alanlara çıkmaktan feragat ederken, siyaset arenasında şiddetin sebep ve çıkış noktalarının neredeyse anlayışlı denebilecek bir edayla inkâr edildiğini görüyoruz. Hoşgörüyü güçsüzlükle eşdeğer gören bir kesim genç erkeğin en azından şovenist olarak nitelendirilebilecek eylemlerine, “İslamofobi” ya da ırkçılık şüphesiyle yargılanma korkusuyla hiçbir açıklama yapılmadan göz yumuluyor. “Korku ve endişeleri” haklı biçimde sağcılara bırakılan Alman Neonazi kesimine olan yaklaşımdan farklı olarak, solcu ve liberaller bu insanları ırkçı bir biçimde indirgedikleri sözde bir göçmen geçmişiyle ilişkilendirerek olayı sosyal çevre yapısına bağlıyorlar. Ancak bu noktada, bugüne dek kimliği tespit edilen faillerin uzak başka ülkelerden göçerek gelmediği, aksine “Namus Kültürünün” hüküm sürdüğü tipik bir Neukölln muhiti içerisinden çıktığı gerçeği en fazla uzlaştırıcı bir havayla kabul ediliyor: “Evet, ama…”

Amasını bırakıp ne yapabileceğimizi konuşmaya ne dersiniz? Öncelikle böyle bir şiddetin var olduğunu ve hiçbir koşulda buna müsamaha gösterilmeyeceğini açıkça konuşabilmemiz, ayrıca bu şiddetin sorumlularının hiçbir şekilde “kökeni”, “dini” ya da “kültürü” sebebiyle akli dengesi yerinde değilmiş gibi temize çıkarılamayacağını kabul etmemiz lazım. Irkçılığa karşı savaşan kişilerin sözcülüğünü yaptıkları kişileri yabancı bir gezegend geliyormuş gibi göstermeden, ciddiye alması ve bu şekilde bu eylemlere göz yumarak güçlendirmek yerine bu kişileri güçsüz kılması lazım.

Zira kimseye bahşedilmiş hayat boyu dar fikirli olma ve kötü davranışlarda bulunma gibi bir ayrıcalık bulunmuyor.

Nefret ve şiddete karşı harekete geçmek için ille de Yahudilere, eşcinsellere, kadınlara ve kendi namus anlayışına ters düşen her şeye yönelik bu nefretin neden İtalyan, Vietnam ya da doğrudan Alman muhitlerinde değil de kendisini ağırlıklı bir biçimde Arap ve İslamcı olarak tanımlayan bir muhitte belirgin biçimde gösterdiği sorusunu yanıtlamamız gerekmiyor.

Tam da bu muhitten “gelen” insanlara yardım etmeyi amaçladığımızın bir kez daha altını çiziyoruz ki AfD seçmenini mutlu edecek bir eylemde bulunma tehlikesini de ortadan çabucak kaldıralım. Müslümanların özgür biçimde inançlarını yaşamaya hakları olduğu gibi kendilerine dayatılan kültürden dışarıya çıkmaya da elbette hakları var. Ne yazık ki siyasetçiler söz konusu bu kesimle nadiren ilgilenirken vakitlerinin büyük kısmını bu kesimlerin sözde temsilcilerine, tutucu İslam derneklerine ayırmayı seçiyorlar. 

Amacımız, insanların kendi kararını verebilen bireyler olarak değil büyük bir gövdeye bağlı dallar gibi görüldüğü bu koşullarda bir aydınlanma yaratmak ve herkesi bu koşullarla yüzleşmeye çağırmak. Bu yüzleşmenin önderliğinde, hali hazırda büyümekte olan ve her türlü desteğe açık geniş bir ağ kuruyoruz. Herkese açık bir şekilde gerçekleştirdiğimiz bu çalışmanın başlangıç noktası Eylül ayı içerisinde Neukölln’de gerçekleştireceğimiz bir protesto olacak. Hedefimiz, ilçede gerçekleşen ve yine çabucak unutulan en güncel vakalara dikkat çekmek, etkilenen kişilerle dayanışma kurmak yanı sıra tartışma ve benzeri eylemler için bir temel oluşturmaktır.

Neukölln’de yaşayan herkesin yeniden korkusuzca farklı olabilmesi adına, herkesi bu harekete katılmaya davet ediyoruz.